Na, ick estimier dat nich wider un gah, as dat Tid is, dal nah de Fristun’n, as ick mit de annern dor vör de Dör stah, de upslaten ward, geiht just de Kopmann Swarz dor vörbi, bi den ick dörch minen Vader akkreditiert was un de meistendeils mine Breiwschaften besorgen ded, d. h., wenn de oll General sei lesen hadd. – »Schön, dat ick Sei drap!« seggt hei. »Sei hewwen en Breiw unnen up de Post.« – »Sühst du?« seggt de Franzos‘, de achter mi stunn. – »Äwer de Breiw«, seggt de Kopmann wider, »is mit Geld beswert, un ick möt irst den Postschin dal schicken.« – »Sühst du?« seggt de Franzos‘ wedder. – »Merkwürdig!« – Na, wi gahn in de Fristun’n, un’t passiert wider nicks; äwer as wi des Nahmiddags unner de gräunen Linden sitten un ick mit den Kapteihn ’ne Partie Schach spel, steiht de Franzos‘ un kickt tau. – Na, ick kik denn einmal so verluren de Alleh entlang un seih den Kopmann dor dal kamen mit en witten Snuwdauk in de Hand, den swenkt hei ümmer so dörch de Luft. – »Wat föllt den in?« segg ick, »so warm is’t doch grad ok nich, dat hei sick fäkeln möt.« – »Hei bringt di de gaude Nahricht!« seggt de Franzos‘, un as de Kopmann neger kümmt, röppt hei mi tau: »Sie kommen von hier fort, Sie werden an Ihr Vaterland ausgeliefert.« – »Merkwürdig!« röp de Franzos‘ un gung ganz verstutzt bisid, as hadd hei sick äwer sine eigne Kunst verfirt.

Fritz Reuter: Ut mine Festungstid (1862)