Na, ick esti­mier dat nich wider un gah, as dat Tid is, dal nah de Fristun’n, as ick mit de annern dor vör de Dör stah, de ups­la­ten ward, geiht just de Kop­mann Swarz dor vör­bi, bi den ick dörch minen Vader akkre­di­tiert was un de meis­tend­e­ils mine Breiw­schaf­ten besor­gen ded, d. h., wenn de oll Gene­ral sei lesen hadd. – »Schön, dat ick Sei drap!« seggt hei. »Sei hew­wen en Breiw unnen up de Post.« – »Sühst du?« seggt de Fran­zos‘, de ach­ter mi stunn. – Ȁwer de Brei­w«, seggt de Kop­mann wider, »is mit Geld bes­wert, un ick möt irst den Post­schin dal schicken.« – »Sühst du?« seggt de Fran­zos‘ wed­der. – »Merkwürdig!« – Na, wi gahn in de Fristun’n, un’t pas­siert wider nicks; äwer as wi des Nah­mid­dags unner de gräu­nen Lin­den sit­ten un ick mit den Kap­teihn ’ne Par­tie Schach spel, steiht de Fran­zos‘ un kickt tau. – Na, ick kik denn ein­mal so ver­lu­ren de Alleh ent­lang un seih den Kop­mann dor dal kamen mit en wit­ten Snuwdauk in de Hand, den swenkt hei ümmer so dörch de Luft. – »Wat föllt den in?« segg ick, »so warm is’t doch grad ok nich, dat hei sick fäkeln möt.« – »Hei bringt di de gau­de Nahricht!« seggt de Fran­zos‘, un as de Kop­mann neger kümmt, röppt hei mi tau: »Sie kom­men von hier fort, Sie wer­den an Ihr Vater­land ausgeliefert.« – »Merkwürdig!« röp de Fran­zos‘ un gung ganz ver­stutzt bis­id, as hadd hei sick äwer sine eig­ne Kunst verfirt.

Fritz Reu­ter: Ut mine Fes­tungs­tid (1862)